Kendine İyi Bak...



Bitti!

Bitti bitmesine bu aşkta

Toplanıp yüreğimden gittin mi sanıyorsun?

Hangi zamanda saate baksam

Hiç sensizliği göstermiyor ki

Aklımın her köşesinde senden bir hatıra var.

Gözlerim baktığım aynalarda

Senli zamanları arıyor.

Kırık dökük umutlarıma teselli oluyor.

Bana yürekten ''Aşkım'' dediğin günler.



Gittin!

Sana yakışır bir biçimde

Onurluydu gidişin bile.



Git güzel gözlüm!

''Yüreğinin götürdüğü yerlere git''

Bende kalmasın aklın.

Senden sonra değişmeye karar verdim!!



Beni bilirsin.

Hani hiç yalan söylemezdim ya!

Bu gün yüzlerce kere söyledim.



Hem de kendi kendime.

''-seni hiç sevmedim'' diyorum

''-seni hiç özlemiyorum''

''-hiç aklıma gelmedin bugün mesela''

''-adını içimde defalarca anmadım''

''-üzülmedim yokluğuna gidişine yanmadım.''

"-Seni artik öldü saydim "



Kendine iyi bak bitanem!



''Doğrularım Kırdıysa seni yalanlarımla özür diliyorum"

Zaman geçmiş ömür bitmiş
Gençlik elden uçup gitmiş
Hayaller bizi eskitmiş
Öyle aldanmışız ki biz
Anlamamışız gerçeği

Birgün daha sensiz geçiyor.
Her zaman beklediklerimden artık umudumu kesmiştim. Evde duramıyor, duvarlar üzerime geliyordu. Biraz dışarı çıkıp hava almalıydım. Ve seni çeker gibi içime İstanbu'un boğaz havasını çekmeliydim...
Bir banka oturdum ve yalnızca seni düşündüm... Yalnızca seni...
Ne güzel günler geçirmiştik birlikte... Seninle olan her anım özeldi benim için...
Seninle tanıştığım günü hatırlıyorum şimdi seni ilk gördüğümde o alışveriş merkezinde yüreğimde bir sızı olmuştu ve birden senin yanında almıştım soluğu...
Ne olduğunu, kim olduğunu bilmeden yalnızca gözlerinin içine bakarak seninle tanışmak istediğimi söylemiştim. Sen çok utangaç bir tavırla sadece gülmüştün ama en sonunda seninle tanışmayı başardım.Günler, geceler hep seninle geçti öyle çok sevmiştim ki seni, hiçbir zaman beni bırakıp gideceğini düşünmemiştim...
Ve seN gittin...
Giderken yüreğimde öyle derin yaralar açtın ki, kimse ilaç olmadı yaralarıma kimse derman olmadı dertlerime.
Bir sen vardın benim için şu dünyada. Şimdi yoksun...
Ardına bile bakmadan beni yalnız çaresiz bıraktın. Ama neden diye çok sordum kendime sana sorduğum gibi sadece öyle olması gerekiyor dedin...
Artık ısrarlarım boşunaydı ve sadece peki dedim. Sen yoluna devam ettin. Ben perişan bir halde öylece kaldım...
Ben hala seni yaşıyor ve gelmeni bir umutla bekliyorum...
Belki birgün bir yerde karşılaşırız...
Tekrar gözlerine baktığımda geçmişteki seni görebilir miyim ?
Hayal bile olsa seni tekrar yaşamak çok güseldi...
Şuan tek bildiğim yine SENSİZ BİRGÜN DAHA GEÇTİ...!

Belki de bir hayalin peşinden yıllarca koşabilmektir, ya da koşmayı düşünebilmektir aşk. Üstelik yitip giden, hızla geçen zamanın sonunda o hayali hiç gerçekleştirememe olasılığına rağmen…

Günleri, geceleri bir odaya kapanarak geçirirken, bir telefon çığlığına, bir kapı ziline ömrün yarısını verebilmeyi düşünmektir… Ya da duyulacak bir sesle, sevgilinin yüzündeki bir gülüşle, gözlerindeki bir ışıltıyla, ömrün üzerine bir ömür daha ekleneceğini hissetmektir aşk…


Her şey çok iyi giderken, mutluluk ormanına her gün yeni fidanlar ekerken, insanların sana ve ona gıpta ile baktığını düşünürken bir anda onsuz, diğer yarınsız, kalabileceğin fikrinin seni deli etmesidir… Tam da ona hayatını bağlamışken, onsuz yapamayacağını, onsuz nefes bile alamayacağını düşünürken, bir gün yapayalnız kalma korkusunun bütün vücudunu titretmesidir aşk…

Terk edildiğinde hayata küseceğini, suçlayacak yüzlerce insan ya da neden bulacağını, kin tutacağını, intikam yeminleri edeceğini bilmektir… Bir özlem şarkısının içini eriten ezgilerinin veya seni bambaşka mekanlara sürükleyen mısraların kulağından girip, yüreğine doğru akmasına sonra gözlerinden damla damla dışarı taşmasına engel olamamak ve zaten engel olmaya güç bulamamaktır aşk…

Aylarca görmediğin, tenine dokunmadığın, kokusunu doyasıya ciğerlerine çekemediğin ve hatta sesini bile duymadığın birisine hala tüm hücrelerinle bağlı kalabilmektir, delicesine özlemektir aşk… Tutkun yüzünden aptallıkla suçlanmayı göze almaktır… Sana aptal diyenlere söylenecek söz bulamazken, başın öne eğilip gözlerinden akan gözyaşlarına rağmen, yüreğinin onu seviyorum diye haykırmasıdır aşk…

Plansız, hesapsız, ölçmeden, biçmeden kaygısızca ama her olumsuzluğu da göz önüne alarak kendini bırakmaktır… Güçtür aşk ve zordur aşkı yaşamak. Her pisliğe, vurdumduymazlığa, kalleşliğe, iki yüzlülüğe karşı kazanılmış bir zaferdir. Yarını hiç düşünmeden sadece içinde bulunduğun anın hazzını bütün benliğinde hissedebilmektir. Sayılarla harflerle belirlenmiş her şeye meydan okuyan bir belirsizliktir… O belirsizliğin içinde savrulurken bir sonraki günü dakikası dakikasına planlamanın ne kadar saçma olduğunu görebilmektir aşk.

Ve aslında hiçbir benzetmenin, hiçbir tarifin aşkı tanımlayamayacağını bile bile, aşk üzerinde yazma, söz söyleme cesareti gösterebilmek, o yazılanları, söylenenleri okuyabilmek, dinleyebilmektir aşk…

Neyin bedelini ödetti bana bu aşk…hayatıma girdiğin gün gideceğini biliyormuydum?..
ona rağmen mi sevdim seni?..ona rağmen mi vazgeçilmezim yaptım?…
ben mi istedim peki seni sevmeyi?..yoksa sen mi bildin kendini sevdirmeyi?…
aşk iki kişiliktir sevgili…ben hep tek başıma yaşadım bu aşkı…
sen gittin ben bekledim…masal gibiydin bir vardın bir yoktun…
beni önce uçurumun kenarına gö tü rüp sıkı sıkı sarıyordun…sonra aşağı bırakıyordun…
tam düşecekken yine tutuyordun sıkıca…dengemi bozdun…yalanlarla oyaladın…
her yalan çıkmaza soktu beni…affettim hep…gururumu sattım senin için…
neden hep bıçak sırtında sevdim seni?…neden hiç hayaller kuramadım yarına dair?…
neden bu aşkı dolu dolu yaşama fırsatı vermedin bize?
Değerimdin benim…kıyamadığımdın…aşk'tı bendeki adın…ama yordun beni sevgili…
kangren olmuş bi aşktı bu…ve kesilmezse hayatımıza saracaktı…
ikimizde dirhem dirhem acı çeke çeke ölücektik sevgili…
ve ben senin acı çekmene dayanamazdım…o yüzden bu aşkı kesip attım sevgili…
aşk artık yoktu ama daha sonra farkettim ki ;içimdeki sen hala yaşıosun…
ve senin bana yaptığın gibi yaptım bende…yüreğimdeki uçurumun kenarına gö türdüm seni…önce sıkıca sarıldım…ve sonra tutmamak üzere bıraktım aşağı…
sen kayıp giderken avuçlarımdan ölece baktım arkandan…düşüşünü seyrettim…ağladım…
isyan ettim hayata…sitem ettim sana…
başka birilerinin hayatında var olman dileğiyle,gözyaşlarıyla azat ettim seni…
Neyin bedelini ödediğimi hiç anlamadım ogünden sonra bile…
zamansız sevginin dedim…yanlış aşkın dedim…ama tatmin etmediği verdiğim cevaplar…sevmenin zamanı olmaz,aşkın yanlışı olmaz…sevmekte,aşkta herşeye rağmen güzel sevgili…
ona ödenmiş bir bedelin ağırlığını yükleyemezdim…
senin verdiğin acılara boyun eymenin bedeliydi belkide bu…
bunuda yalanlarının arasında bana yüklemiştin belkide…
ve ben senden başka hiç birşeyi görmeyen gözlerimle farkedememiştim…
Büyüdüm senden sonra…adımlarım sertleşti…aklım kalbime söz geçirmeyi öğrendi…
bedenim ruhuma daha sıkı sarılmaya başladı…gözlerim ayrıntıları bile görebiliyor…
zor oldu ama sesin kulaklarımdan silindi,başka sesleri duyabiliyorum artık…
bir tek ellerim alışamadı sensizliğe…boşluğa bile dokunamadım senden sonra…
bir tek onlara söz geçiremedim…Hangi hayatta var olursan ol…
ama artık kimseye acı verme sevgili…önce kendine bağlayıp,sonra masallara karışma…
unutma!!..dünya sana ait değil…
bıraktığın acıların bedelini ödeyeceğin bir yer mutlaka var.!!

Gözlerden uzak sessiz ıssız yer arıyorum
İstemeden kaybedeceğim mutlulukları
O uzak,ıssız köşelerde yalnız başıma
Tekrardan yaşamak istiyorum
Sevginin zor ulaşılıpta
Kolay bittiğini anlıyorum
Bir insan için yanıp tutuştuğum
Bu hallerime hiç alışkın olmadığım beni görüyorum
Her şeyden önce aşkından ve sevgisinden emin olduğum
İlişkimiz boyunca bana güven veren
Beni deliler gibi seven seni görüyorum
İşte bu mutlulukların en güzeli
Daha ne istenir ki…

Ne Veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim...

...Ne hissettiysem onu söyledim, onu yaşadım...

...Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım...

...Asla keşkelerim olmadı...

...Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım...

...Karşıma bazen gerçek yüzler, bazen sahteler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım...

...Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim, ya da asla birini severken karşılığını beklemedim...

...Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim...

...Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim...

...Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim, af diledim...

...Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim...

...Onlar belki beni saflıkla yargıladılar. Belki de içten içe sinsice güldüler. Ama asıl unuttukları şuydu...

...Ben aldanmadım. Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar...

...Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için...

...Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için...

...Oysa ben hiç insan kaybetmedim...

...Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar...

...İşte bu yüzden...

...Fahi*e gönüllerin ka*peliği asla koymadı bana...

...нαуαтıмα gιяєи нєякєѕє, уαşαимış нєяşєує тєşєккüяℓєя... BÜYÜYORUM SİZİNLE !!!

Bir anda gözünden yaşlar boşaldı. Kulakları sağır eden müzik sesi içindeydik. Söylenen şarkıya hislendi sandım, değilmiş. Zaten çalan şarkı hızlıydı. Niye duygulansın?

Sizin Aşkınız Kaç Mesaj?

“Ne oldu?” Seslendim, duymadı. Sessiz film oynandığındaki başarımdan cesaret alarak, beden dili ve işaretlerle anlatmaya çalıştım derdimi. O da aynı yöntemi kullanarak, boş ver dedi eliyle. Boş verme kısmı kolay da sen niye ağlıyorsun? Birisi, görmediğim anda yanlış bir hareket mi yaptı? Çok içtin sarhoş musun? Barın, sigara dumanı karışık parfümlü, boğucu havası gözlerini mi yaşarttı? Ay, çatlatma insanı söyle, niye ağlıyorsun? Tüm bu cümleleri işaretle anlatmak istedim ama yapamayacağımı fark ederek durdum. Zaten bana bakmıyordu. Cep telefonuna kitlenmiş, parmakları hızla hareket ediyordu. Mesaj yazma konusunda birinciliği elinde tutuyor. Üstelik sesli harfleri de kullanarak. Merhaba’daki -e ve -a harfleri de dahil, mesajın yazımı saniyeler sürüyor.
Aradan yaklaşık yarım saat geçti. Ağlamaktan makyajının aktığı yüzünü, masa üzerindeki peçete ile sildi. Daha çok bulaştırdığını, iyice siyaha büründüğünü, suratımdaki ekşimsi ifadeden anlamış olmalı, kalkıp tuvalete gitti. Döndüğünde telefonundaki mesajı gösterdi. Ayrıldık diye bağırdı. Hesabı istedim, çıktık.
Şaşkınlıktan konuşamadım bir süre, daha doğrusu anlayamadım. Biz akşam buluşup yemeğe giderken gayet iyiydi araları. Ne zaman karşılaştılar, ne zaman konuşup kavga ettiler ki ayrılsınlar?
Niye ayrıldıklarını çok uzun anlattı, kafam karıştı. Zaten ortada elle tutulur bir mesele de yoktu. Benim aklımın almadığı, ne zaman ve nasıl ayrıldıkları? Mesajla! Cep telefonu çıktı, mertlik bozuldu mu? Yahu, insan mesajla ayrılır mı? İlişki dediğin bu kadar basit mi? Geçirilen bunca zaman, telefonun mesaj mönüsünde mi saklı kaldı?
Ertesi gün şiş gözlerle kahve içmeye geldi. Bu büyük aşk da bittiyse, her şey bitermiş. Büyük aşk mı? Hangi aşk? Bir mesajla bitebilen bağlantıya aşk denir mi? Aşkı kim ve ne zaman bu kadar ucuza sattı?
İnsanın önce kendine, sonra karşısındakine ve yaşadıklarına saygısı olmalı. Süresi önemli değil, iki insan ortak bir duyguda buluşmuş ve keyifle bunu paylaşmışlarsa, ayrılık vakti geldiğinde, iki düzgün cümleyi hak etmezler mi? Ayrılmanın da adab-ı muaşereti yok mudur? Kalmamış demek ki!
Teknoloji insanın hayatını kolaylaştırmak için vardır. Buna katılıyorum ancak bu da biraz fazla kolay oldu. Dünyaya bakışınız, sevgiye, ilişkilere, dostluklara bakış açınız devreye giriyor bence. Düşünüyorum, erkek arkadaşım ayrıldığımızı telefonuma mesaj atarak bildirirse, bunu ancak telefonu kafasında parçaladıktan sonra yapabilir. Kimse karşısındakini bu kadar aşağılayamaz. Ayrıca o mesajı okuyup, ayrıldığını anlamak da başka bir erdem olsa gerek. Bana yollansa, ne anlattığını bile anlamam. Bunu beynim almaz ki…
İlişkileri düzgün yürütmekten aciziz, burası kesin. Yara almadan, can acıtmadan beraberlikleri sürdüremiyoruz. Bu kısmı çözmüştüm. Ayrılığı bile becerememek şaşırtıyor beni. İlişkimiz mesajla mı başladı, geceleri birbirimiz yerine telefona mı sarılıp uyuduk? Cevap evet ise, korkulacak bir şey yok. Zaten ayrılmamışızdır. Ne de olsa, sevgilimiz tuş takımıymış, o da yerinde duruyor!....

Mut'un bir dağ köyünde dostlarla birlikte gezerken yaşlı bir karı kocayı
gördüm. Baktım bir kanepenin üzerinde oturuyorlar... İyice yaklaştığımda
tezekten yapılmış evlerinin bahçesinde oturdukları kanepenin bir tarafının
tamamen kırık olduğunu, kanepenin sağlam tarafına sıkışarak oturduklarını
ve sohbet ettiklerini anladım.

Yüzlerinde bir tebessüm vardı. Evin halinden ve karı kocanın kılık kıyafetinden maddi durumlarının hiç iyi olmadığı ve yeni bir kanepe alacak güçlerinin olmadığı hemen anlaşılıyordu.

Selamlaştıktan sonra, 'Kanepe kırılmış' dedim... Yaşlı adam büyük bir bilgelikle cevap verdi:

- Biz de sağlam tarafına oturuyoruz... Yetiyor bize..

Kadın da tamamladı,

- He ya, yetiyor bize, bak ne güzel oturuyoruz…

Sevdiğimin elini daha sıkı sıkı tuttum...

Öyle ya, aşk “Bu kanepe neden kırık, neden yeni bir kanepe almıyoruz” diye
dırdır etmek, şikâyet etmek yerine, “Kanepenin sağlam tarafını paylaşmak”
değil midir?

Ve işte aşağıdaki bu fotoğrafı büyüterek evimin en görünür yerine astım.

Gezdim memleketi gördüm yolları
Kıvrıla kıvrıla uzayıp gider!
Üzdü beni milletimin halleri
Canını asfalttan kazıyıp gider!

Çöpten ekmek topluyorken kimisi
Kimisinin "dolar" dolmuş gemisi
Garibanın kalmamış bir hamisi
Dağlarında duman tozuyup gider!

Zehir olup geri dönmüş oyumuz
Dahası mı, aşar bizim boyumuz,
Arkasına bile bakmaz dayımız,
Biner bir passat'a gazlayıp gider!

Kentlerde binalar gökleri delmiş
Köyleri derinden bir keder almış
Bir silgi, maziden ne varsa silmiş,
Baktıkça her yanım sızlayıp gider!

Yaktı beni bir Elif'in ağıdı
Cudi dağlarında kalmış yiğidi
Şol yüreğim yandı yandı soğudu
Çile kervanını izleyip gider!